ਇਸ ‘ਮਾਇਕੀ ਅਗਿਆਨਤਾ’ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਜੀਵ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਅਸਲੀ ‘ਜੋਤ-ਸਰੂਪੀ’ ‘ਆਪੇ’ ਦੀ ਸੋਝੀ ਅਥਵਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ - ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਤਮਿਕ ‘ਵਿਰਸੇ’ ਤੋਂ ‘ਅਤਿ ਅੰਨਾ ਬੋਲਾ’ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ‘ਭੁੱਲ’ ਕੇ ਝੂਠੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਹਨੇਰ ਖਾਤੇ ਵਿਚ ਅਮੀਰ, ਗਰੀਬ, ਸਿਆਣੇ, ਗਿਆਨੀ, ਫਿਲਾਸਫਰ, ਭਲੇ-ਭਲੇਰੇ ਆਦਿ ਜੀਵ ਹੀ, ਸਰੀਰਕ ‘ਅੰਨਿਆਂ-ਬੋਲਿਆਂ’ ਵਾਂਗ, ਪਲਚ-ਪਲਚ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਸਾਰੀ ‘ਖੇਲ’ ਤ੍ਰੈ-ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਚੌਥੇ ਪਦ ਦੀ ‘ਅਨੁਭੀ ਖੇਲ’ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਅਲਪ ਬੁੱਧੀ ਦੀਆਂ ਚਤੁਰਾਈਆਂ, ਉਕਤੀਆਂ, ਜੁਗਤੀਆਂ, ਗਿਆਨ, ਫਿਲਾਸਫੀਆਂ ‘ਪਕੜ’ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਅਥਵਾ ‘ਅਨੁਭਵ’ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ।

ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ‘ਮਾਇਆਧਾਰੀ’ ਅਥਵਾ ਮਇਕੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ‘ਜੀਵ’ -