‘ਮੇਰੀ’ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਸਾਡੇ ਮਨ ਦੇ ਤਾਣੇ-ਪੇਟੇ, ਓਤ-ਪੋਤ ਵਿਚ ਰਵ ਰਹਿਆ ਭਹਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਅਵੱਸ਼ ਹੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ‘ਮੈ-ਮੇਰੀ’ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ‘ਹਉਮੈ’ ਦੇ ‘ਭਰਮ-ਭੁਲਾਵੇ’ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਝੂਠੇ ‘ਭਰਮ ਭੁਲਾਵੇ’ ਦੀ ‘ਮਾਇਆ’ ਵਿਚ ਲਥ-ਪਥ ਹੋ ਕੇ ਪਲਚ-ਪਲਚ ਕੇ ਖੁਆਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਦੂਜੇ ਲਫਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ‘ਭਰਮ-ਮਈ ਮਾਇਆ’ ਦਾ ਹੀ -

ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਨਣ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਨੂੰ ਹੀ ‘ਹਨੇਰਾ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਚਾਨਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ‘ਹਨੇਰਾ’ ਆਪੂੰ ਉਡ-ਪੁਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੇ ‘ਨਾਮ’ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਅਥਵਾ ‘ਭੁਲ’ ਨੂੰ ਹੀ ‘ਮਾਇਆ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।