ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

‘ਗੁਰਬਾਣੀ’ ਆਤਮਿਕ ਮੰਡਲ ਦੀ ‘ਵਸਤੂ’ ਹੈ, ਜੋ -

ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇਸ ਤ੍ਰੈਗੁਣੀ ਮਾਇਕੀ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਵਰਤ-ਵਰਤਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਸਾਡੇ ਖਿਆਲ, ਵਲਵਲੇ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਭੀ ਮਾਇਕੀ ਮੰਡਲ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਅਤਿ ਨੀਵੇਂ ਦਰਜੇ ਅਥਵਾ ਸਤਹ (Wave-length) ਦੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਅਤਿ ਤੀਬਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ ‘ਗੁਰਬਾਣੀ’ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਖਿਆਲਾ ਅਥਵਾ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ -

ਵਿਚਕਾਰ ਅਤਿਅੰਤ ‘ਪਾੜਾ’, ਫ਼ਰਕ, ਫ਼ਾਸਲਾ, ਅੰਤਰ, ਵਿੱਥ ਅਥਵਾ ਦੂਰੀ ਹੈ।

ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਨੀਵੀਂ ‘ਮਾਇਕੀ ਰੰਗਤ’ ਵਾਲੇ ਮਨ ਦੀ, ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਉਚੀ- ਸੂਚੀ ਆਤਮਿਕ ਸਤਹ (Divine wave-length) ਤਾਈਂ ‘ਪਹੁੰਚ’ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।